Hoe kinderen en ouderen samen ervaringen boetseren

Groen, grijs en gelukkig

Dit is het thema voor het project*, waarin kinderen en ouderen samen boetseren aan bloemen van was in de activiteitenruimte van Lindestede. Op deze manier komen ze heel dicht bij elkaar. Letterlijk raken de handen elkaar. Ook moeten ze hun voorkeuren bespreken. In overleg bedenken ze oplossingen om de bloem in was te verbeelden: “Dit vind ik wel mooi, maar ik weet natuurlijk niet hoe jij erover denkt.” “O, maar ik vind álles leuk hoor, zullen we het zo doen?”

Tijdens deze tweede bijeenkomst (lees ook mijn vorige bericht) maken ze hun bloemen af. Er komt nog een zijtakje met een bloem bij, of de steel wordt voorzien van blaadjes en – soms – doorns. Alle losse delen moeten goed worden aangesmeerd.

De manier waarop ze samenwerken is heel persoonlijk. Terwijl het ene koppel eensgezind aan een bloemblaadje frunnikt, verdeelt het andere koppel de taken. Soms vraagt het kind wat de oudere wil, en voert het dan uit: “Hij heeft er wel kijk op”. Of: “Handenarbeid, dat hadden wij vroeger niet op school. Daar heb ik dan ook totaal geen ervaring mee.” En een ander: “Dit is nieuw voor mij. Ik hoefde nooit te werken, want ik was controleur van beroep”.

Een blijvende ervaring

De kinderen zijn heel toegewijd, Ze vinden het belangrijk om te ervaren “dat ouderen nog heel veel kunnen en willen”, ook al wonen ze in een verpleeginstelling. Als de bloemen klaar zijn, gaan ze samen op de foto. Daarna noteren ze wat ze gemaakt hebben en hoe ze het vonden om samen te werken. Hun namen gaan eronder. Een enkele oudere ondertekent met de voornaam.

De bloemen zijn prachtig! Hoewel een van de oudere heren niet zo te spreken is over de kleur…

We willen dit heel graag vasthouden in de vorm van een permanent aandenken. Daarom proberen we of we de bloemen, bij elkaar tot een bloemstuk gerangschikt, in brons kunnen laten gieten.

Aan het eind van de bijeenkomst brengen de kinderen de bewoners weer terug naar hun afdeling, en nemen afscheid. Want de twee keer zitten erop. En dat is best wel emotioneel. Maar op bezoek komen kan natuurlijk altijd!

Ik vind het heel bijzonder om dit proces te kunnen meemaken.

*Dit project is een idee van Marian Dirksma