Zaterdag 2 november opening van de tentoonstelling

Dit is (g)een tekening

Dit is (g)een tekening. Gelijnd en gemodelleerd, duotentoonstelling van Irma Horstman en Birgit Speulman in Kunstlokaal №8.

Dit is (g)een tekening

Welkom in deze ruimte tussen het werk van Irma Horstman en mijzelf. De stalen beelden en de blauwe installatie zijn van Irma Horstman, de tekeningen of, zo je wilt, collages zijn van mij. Dank je wel, Irma, dat je hier met mij samen wil exposeren.

Ik wil jullie graag iets vertellen. Over wandelen, tekenen, ruimte en betekenis. En wat dat met elkaar te maken heeft. Ik heb het opgeschreven, zodat ik me houd aan mijn plan. Anders sla ik onvoorziene wegen in en verdwalen we samen in mijn verhaal.

Tekenen

Ruimte, wit papier, een select rijtje tekenmateriaal en tijd. Dat zijn de ingrediënten die ik nodig heb voor een tekening. Ik begin met een idee, een beeld in mijn hoofd. Na de eerste lijnen en vlakken op papier kan ik zomaar besluiten een ander pad in te slaan. Omdat een uitgeveegde vorm zo mooi wordt, of omdat er een scheurlijn doorheen wil. Ik kan het eerste idee ook doorzetten, tot het eind zelfs, en bij nader inzien besluiten dat de tekening tóch niet goed is. Accepteer ik de mislukking, begin ik opnieuw met een wit vel papier, of ga ik juist nog even door en probeer ik er iets aan te doen? Is het helemaal niet, of nú nog niet goed? Ik kies meestal voor doorgaan.

 Dit is (g)een tekening

Wandelen

Schiermonnikoog

Vriendin Elly nam me mee naar een van de mooiste waddeneilanden, Schiermonnikoog*. Al op de boot zag ik dat de zolen van mijn schoenen niet meer helemaal vast zaten en in het dorp kochten we een tube bisonkit. Met behulp van een stokje lijmde ik mijn zolen. Tijdens onze eerste korte wandeling bleek dat geen afdoende oplossing.

Het Kwelderpad

De volgende ochtend wilden we het kwelderpad lopen vanaf de Kobbeduinen. Voor wie niet weet waar dat is: dat is de meest oostelijke plek waar je via het fietspad kunt komen. Vandaar af kun je alleen te voet verder. Op de kaart eindigt het pad 7 kilometer verder aan de waddenkust.

Het was half bewolkt en warm voor de tijd van het jaar. Er stond een flinke wind, het lange gras bewoog als witgouden golven tegen het oranjerood, paarsig en groen van de lage vegetatie in de kwelder. Het pad was begroeid met kort, sappig gras. Af en toe stonden kleine stukken blank. Na enkele omtrekkende bewegingen om de ondergelopen stukken heen en nog wat meer kilometers wandelen verdween het pad definitief in een watervlakte die niet op de kaart stond. Te groot om zomaar doorheen te lopen, zeker met mijn loslatende zolen en ook omdat het vervolg van het pad niet te zien was. We sloegen daarom een ander, tamelijk droog pad in dat meer naar het noordoosten leek te buigen. Een paar kilometer verder bleek ook dit pad in het water te eindigen. Schitterend blauw water, met kleine groene plukjes gras en okerkleurige rietkragen erlangs. We moesten dus terug. Terùg?!

Blote voeten

Ik trok mijn schoenen en sokken uit en liep verder op blote voeten. Het water kwam tot mijn enkels. Elly liep dapper door op de hoogste graspollen, zodat haar bergschoenen niet overliepen. We besloten ons plan te wijzigen en in plaats van naar de wadden- naar de noordzeekust te lopen. Verderop werd het gelukkig hoger en droger. Tussen dicht op elkaar staande duindoornstruiken vol oranje bessen liep een smal pad naar het noorden. Doorns en distels op de grond, dus de schoenen moesten weer aan. We naderden de rij stuifduinen onderlangs een laag binnenduin. Aan het eind van dat duin schitterde een wijdse plas met kleine golfjes. Alwéér! Paal 10 stond aan de rand van het water. Aan de overkant, een paar honderd meter verder, stond nog een paal, een lange. Daar moesten we naartoe. Door dat water. Allebei op blote voeten nu, en met hoog opgestroopte broek. Want terug kon nu écht niet meer.

Vrolijke zussen

Voorbij de stuifduinen, bij paal 11, zagen we in de verte de zee, en daarvóór een enorme, stuivende zandvlakte. Stroken waaiend wit zand joegen in fraaie patronen over de vochtige bodem. Schelpen stonden als dekseltjes op kleine dunne klippen van zand. Tegen de harde wind in sjouwden we met knarsende kiezen door het mulle zand, dat soms overging in nat zand, maar nergens echt stevig aanvoelde. Bij paal 8 verlieten we de strandvlakte en staken we de rij stuifduinen weer over. Aan de andere kant, op een breed pad aan de zuidzijde, kwamen we vier vrolijke zussen tegen die ons vroegen om een foto van hun groepje te nemen. Ze vertelden ons dat ze allemaal mensen hadden gezien die op blote voeten door het water zwoegden. Zij niet, zij hadden van hetzelfde prachtige landschap genoten op dit droge pad en wandelden nu dezelfde weg weer terug.

Zekerheid of avontuur?

Ik denk dat er twee soorten mensen zijn. Mensen die niet willen omkeren en daarom (en ook uit nieuwsgierigheid) kiezen voor lastige routes, en mensen die voor zekerheid, veiligheid en comfort kiezen.

Ik behoor tot de eerste categorie: ik weet nooit van tevoren hoe het loopt. Soms mislukt het. Ik verdwaal, of het pad loopt dood. Als het mislukt kan dat, na de eerste teleurstelling en even afstand nemen, ook weer een nieuw begin zijn van iets. Een verrassing herbergen.

Met een tekening die niet is geworden wat ik wil, kan ik een radicaal andere weg inslaan. Ik scheur hem in stukken! Daarna zet ik de stukken andersom aan elkaar. Soms laat ik ook een deel weg. Hierdoor ontstaan verrassende nieuwe vormen en lege witte ruimtes die ik niet van tevoren kan bedenken.

Ruimte en betekenis: het werk van Irma Horstman

De blauwe, ruimtelijke vormen van Irma verrassen mij ook. Ik zie tekeningen in de ruimte, en de lege vormen tussen de objecten, die breed of smal kunnen zijn en zich over elkaar heen met elkaar vermengen. Irma tekent létterlijk in de ruimte, met een 3D pen. Tekenachtiger beelden maken kan niet. Irma’s stalen beelden zijn ook al ontstaan uit tekeningen. Tekeningen die beeld werden door uit staal de ‘teken’-contouren te snijden en deze ‘tekeningen’ rechtop te zetten in een omgeving. Op deze manier kun je variëren met combinaties van vormen en tussenruimtes, iets dat onmogelijk is met tekeningen in een kader, zoals die van mij. Als díe klaar zijn, is dat hele beweeglijke proces van maken, verdwalen en doorgaan gestold in het kader. Dit terzijde, maar heel belangrijk: Maarten Brinkman, dank je wel voor de stevige lijsten!

Irma’s beelden blijven bewegen, al zijn ze statig genoeg om ‘beeld’ te mogen heten. De ruimte loopt om en door het beeld heen. Ook de afstand ‘tussenin’ de beelden heeft een vorm, de beelden daardoor samenhang, een relatie. En daar, in die tussenruimte, is het niet leeg maar ontstaat een nieuwe betekenis: uit die vorm komen woorden voort, communicatie. Samen zijn zowel de stalen beelden als de 3D-pen tekeningen een familie. Ook van elkaar: de jongste spruiten zijn weer opnieuw tekeningen, ontstaan vanuit bewegingen met de hand, wandelingetjes in de lucht. Ruimtelijker én tekenachtiger dan ooit.

Ruimte en muziek

Een koor is ook een soort familie, een familie van stemmen. ’s Avonds na de wandeling op Schiermonnikoog genoten Elly en ik van een prachtig concert door kamerkoor Zestien Wad. Tijdens het laatste lied verlieten de alten en sopranen plotseling halverwege het stuk het podium. Even later klonken hun stemmen vanachter onze rug: we werden omsloten door de muziek! De twee delen van het koor waren op een nieuwe manier gerangschikt, waardoor onze beleving van de muziek anders werd. De ruimte tussen de stemmen in, daar waar de betekenis klonk, daar zaten wij, de luisteraars.

Inrichting van de ruimte

Twee dagen na Schiermonnikoog richtte Marcel samen met Irma en mij deze tentoonstelling in. Weer ben ik getroffen door de ruimte tussen de dingen in, de samenhang. En zo véél ruimte!

Verder!

Dank je wel, Marcel, ik heb weer heel veel zin om verder te gaan. Op blote voeten door het water, ploeterend, van avontuur naar avontuur, in een schitterend landschap dat blijft verrassen.

* Voor een eerder weekend op een waddeneiland zie ook: Inspiratie cadeau.

…en als je het tekent? | Blogcollectief Onderzoek Onderwijs

Tekenen om te leren, het werkt!

Iets wat ik al heel lang uit eigen ervaring wist is nu eindelijk aangetoond: als je tekent, leer je beter.

In een reeks studies hebben Jeffrey Wammes, Myra Fernandes en Melissa Meade gekeken naar de effecten van het tekenen van iets en hoe dat het herinneren (leren) daarvan beïnvloedt.

[….]

In hun onderzoek, [….], hebben zij laten zien dat er meer winst te behalen is met tekenen dan met andere technieken, zoals uitweiding, visualisatie, schrijven van en zelfs overtrekken van te onthouden informatie. Het tekenen van iets werkte beter voor simpele dingen zoals het onthouden van individuele woorden, maar ook van complexere dingen zoals het onthouden van concepten en definities.

Bron: …en als je het tekent? | Blogcollectief Onderzoek Onderwijs

Kunst en inspiratie in Rotterdam

Art Rotterdam en Object 2019

Object: kunst, design, mode en architectuur

Kunst en design, Object Rotterdam 2019

Het stormde tussen de haven-inhammen. We lieten ons snel naar binnen blazen. Om deze tijd was het nog rustig in het gebouw. Wat werd ik blij van Object! Het heldere daglicht in het ruime Haka-gebouw liet de getoonde werken prachtig uitkomen. Zoals de fragiele, open ijzeren kubussen van Anne Rose Regenboog op de ruwe wand en het korstmostapijt van Lizan Freijsen op de vlekkerige grijze betonvloer. Verder verrassende beelden van Lieve Rutte, speelse objecten van Dominique Zwartelé, filosofische oplossingen van Bas Ruis, die nutteloos lijken maar heel handig kunnen zijn. Een indrukwekkende verzameling miniatuurtractoren van Floris Hoving, bijzondere keramische kunst objecten van Emilie Bobek, strakke lichtobjecten van Ingrid Roos. Prachtige kleurweefsels van Raw Color, hele mooie schoenen van Raphia en alle goeds wat ik dan nog vergeet. Met opzet vergeet ik de best-wel-leuk-maar-niet-meer-dan-dat-kadootjes, die er helaas ook waren.

Lizan Freijsen
Lizan Freijsen

Rond het Haka-gebouw waren de ateliergebouwen van de kunstenaars die in het gebied werken ook te bezoeken. Maar de tijd dwong ons naar de Van Nellefabriek.

Art Rotterdam: de kunstbeurs

We begonnen bij de zaal waarin Prospects & Concepts te zien was, nieuw talent dat gesteund wordt door het Mondriaan Fonds. Ik moest even omschakelen van de helderheid van Object naar de niet altijd zo duidelijke, maar wel betekenisvolle dingen die hier getoond werden. Kunst die nog geen herkenning oproept, die om concentratie en aandacht vraagt en visueel niet altijd sterk genoeg overkomt. Ik moet bekennen dat ik in de drukke ruis van de beurs de rust niet had om hierin mijn weg te vinden. De chaotische inrichting, met de horeca middenin, hielp ook niet echt.

Zeer incomplete verzameling mooie werken op Art Rotterdam.

De beurs, met galeriepresentaties, was over het algemeen niet heel verrassend. Wel een feest der herkenning, veel moois gezien: Evy Jokhova, Ruud Kuijer, Katrin Bremermann, Jerôme Touron, Hans Houwing, Carlos Aires, Willy de Sauter, Michael Johansson, Sjoerd Buisman, Tom Claassen. Van alles gemist ook en veel te weinig foto’s gemaakt. Te kort tijd voor zoveel kunst, zoals altijd. Maar gelukkig zijn er de websites, om dingen op te zoeken en na te genieten.

Gesignaleerde trends:

  • De kleur roze
  • Vilten oplossingen voor galmende ruimtes
  • Druipende verf- of glimmende kunststof lagen (alweer wat langer maar nog steeds niet voorbij)
  • Reacties op de afwezigheid van de piemels van antieke marmeren beelden
  • Bezems
  • Voorwerpen van doorschijnende kunststof platen in zachte snoepkleuren
  • Pijpleidingen
Naast de kunst: vergeten hoekjes
Naast de kunst, Haka-gebouw, Rotterdam

Natuurlijk moet ik ook reflecteren. Naast de kunst kijk ik anders naar de onnadrukkelijke omgeving. Vergeten hoekjes krijgen betekenis. Niet helemaal zonder gevaar: ik viel bijna naar beneden omdat er iemand tegen me aan struikelde terwijl ik naast het trapgat hurkte om de foto te maken van het tegelpatroon.

Kunst in kerken/langs oude paden

Licht

Boven mijn hoofd op het plafond verschijnt soms een bijzonder patroon van licht. Het is de weerkaatsing van zonlicht in een spiegel waarop stenen liggen. Dit beeld doet me denken aan het licht in de kerk vroeger, op mooie zondagen, als het feestelijk door de gebrandschilderde vensters viel.

Schrijven met licht

Vóór de zomer van 2016 begon ik met tekeningen in de computer of op papier of met ingescande papiertjes en voorwerpen. Ik had nog nooit een foto uit de camera gebruikt om iets te maken. Op een ochtend in juni zag ik plotseling de bewegende lichtvlekken in de deuropening, van het zonlicht dat door het bladerdak scheen van de Prunus naast de deur. Dat moment vroeg erom een foto te gebruiken als basis, want het klopt: fotografie is ‘schrijven met licht’.

Daarna zag ik overal bijzondere licht- en schaduwvlekken waarvan ik iets wilde maken. Die zomer maakte ik ook de serie die  begon met een foto van de spiegeling van zonlicht, geprojecteerd op het plafond.

Licht wordt beeld

Met deze foto speelde ik een associatief spel. Door kleur aan te brengen op selectieve plaatsen veranderde ik de sfeer. Met de muis tekende ik nieuwe lijnen en verlopen, gumde of knipte deze weer gedeeltelijk weg, voegde extra vormen toe. Zoals de ambachtelijke drukker drukgangen maakt, bouwde ik in de computer het beeld in lagen op, verschillend van kleur, structuur, dichtheid en transparantie. Het beeld werd persoonlijk.

Spiegeling

De resultaten die me bevielen sloeg ik op. Hieruit ontstond een een serie van 85 beelden met de titel Spiegeling. Daarvan is nu een selectie, uitgeprint en ingelijst, in de Ludgeruskerk in Balk tentoongesteld.

Kunst in kerken/langs oude paden

Nu, in 2018, valt alles op zijn plaats. De kerk, het lichtspel, de associaties die mensen bij dit werk hebben: cellen, embryo’s, schepping en begin van het leven, en ook het einde ervan. De kringloop.

Collages is geopend!

Nu te zien in Kunsthuis Secretarie in Meppel: de tentoonstelling Collages. Gastcurator is Hans Emmelkamp, die zelf collages maakt en, jawel, op dit moment ook exposeert in Kunstlokaal №8.

Het was een drukke, gezellige opening op zondag 15 april, met een woordje van Jan Willem Kok van stichting ArtPhy, muziek door Rudi Kaldenberg en Jan Bartlema en veel fijne gesprekken. De diversiteit van het medium collage komt in de tentoonstelling, hoewel niet heel groot, goed tot uitdrukking. Je kunt de tentoonstelling Collages nog bezoeken tot 8 juli, dus tijd genoeg.

Uit Van Dale:

moeder (de; v; meervoud: moeders)

  1. 1 – vrouw die één of meer kinderen heeft
  2. 2 – vrouw die als een moeder zorgt: Moeder Aarde, Moeder Natuur de aarde, de natuur (gezien als moeder)
  3. 3 – oorsprong, bron: de angst is de moeder van de nervositeit

Moederdag, moederen, moederkloek, moederland, moederliefde, moederschoot, moedertaal, moedervlek…

Op 13 mei zal ik een workshop collage geven voor mensen van 8 tot 88 jaar.

Verras jezelf en doe mee!

Materiaal: cadeaupapier, pakpapier, kranten, bakpapier, kastpapier, toiletpapier, keukenpapier, bedrukt papier uit boeken en tijdschriften, papieren zakjes en -tasjes, behangpapier, patroonpapier, vloeipapier en meer.

Thema: moeders.

Aanmelden kan via Kunsthuis Secretarie, telefoon 0522850644, e-mail info@kunsthuissecretarie.nl

Hoe een wassen beeld verloren gaat en in brons verandert

Bronsgieten op MIET-AIR

We gaan kijken bij het bronsgieten. Het bloemstuk van LindeStede en de Sint Franciscusschool  gaat vereeuwigd worden! Inmiddels is in de gipsen mal de was verbrand in de oven. Het bloemstuk bestaat dus niet meer. In de mal zit nu een ingewikkeld doolhof van holtes en kanalen, op de plaatsen waar eerst de was heeft gezeten. Wat er na het bronsgieten uit de mal zal komen, is nog een raadsel. Het kán mislukken.

Lees eerst wat vooraf ging.

De mal wordt voorbereid

Buiten onder het afdak wacht de gietkroes met brons in het vuur tot het heet genoeg is om te gaan gieten.
De grote mal van ons bloemstuk is heel zwaar. Met de heftruck tilt Loek hem voorzichtig uit de oven en rijdt hem naar de gietplaats. Daar moet al het gruis, dat in de mal gekomen is, er weer uit gezogen worden. Want waar gruis zit, kan geen brons komen.

Volle kroes, staat er op de bovenkant van de mal. Dat zou ongeveer 50 kilo brons moeten zijn. Dat is wel even wat zwaarder dan een volle gieter met 10 liter water!
In het grote gat in het midden zal het vloeibare brons gegoten worden, terwijl via de kleine gaatjes de lucht uit de holtes kan ontsnappen. Om de mal wordt plastic gewikkeld, om het risico op breken te verkleinen en het gietgat af te dichten tegen vuil.
Daarna wordt onze mal voorzichtig van de heftruck af geschoven en op een laag zand geplaatst, samen met enkele kleinere mallen, met ijzeren schotten eromheen. Ertussen komt ook zand, dat stevig wordt aangestampt. Ook al om het risico op breuk tijdens het gieten te beperken. Een flink aantal mensen helpt mee, ook hun werk zit in mallen die vandaag gegoten worden.

Het gieten kan beginnen

Voor het gieten moet je sterk zijn, want de kroes is zwaar, met 50 kilo vloeibare brons erin. De kroes gloeit, als hij met een tang uit het vuur wordt gehaald. Helemaal aan de overkant ruik ik het, en voel de warmte die het 1200 graden hete brons uitstraalt. Marcel krijgt beschermende kleding en na een korte instructie mag hij assisteren. Aan weerszijden houden Loek en een andere ervaren bronsgieter de gietkroes in evenwicht in een beugel aan lange stokken. Het brons lijkt vloeibaar vuur, als Loek de kroes kantelt en het brons rustig en precies in de mal giet. Zou het brons de weg weten in dat doolhof van holtes dat ons bloemstuk nu is, en alle ruimtes vullen?
Na onze mal is er nog wat brons in de kroes over voor de twee kleintjes. De grotere moeten wachten op de volgende gietbeurt. Het vloeibare brons koelt af van helder oranje naar rood en later naar groenig, en wordt hard. De mal straalt nog lang warmte uit.

Zou het gelukt zijn?

De volgende dag is het brons voldoende hard geworden om het beeld uit te kappen. Eerst wordt de buitenste laag gips eraf geklopt met de hamer. Omdat het bloemstuk te kwetsbaar is om er op te slaan, spuiten we de rest van de mal eraf met de hogedrukspuit.
Plotseling wordt er aan de buitenkant een bloem zichtbaar, en daarna zien we ze een voor een tevoorschijn komen. Het stuk brons dat het gietgat is geweest, kan er nu af worden gezaagd. De gietkanalen onder de onderplaat lijken wel boomwortels! Op sommige plaatsen zitten dunne bronzen tussenschotjes. Die zijn erin gekomen door kleine scheurtjes in de mal. Dat is normaal.

Het gips binnenin het beeld spoelt beetje bij beetje weg, tot er echt een bronzen bloemstuk tevoorschijn is gekomen! Bijna 50 kilo zwaar. Nat nog, met uitsteeksels waar het brons in de ontluchtingskanalen is gelopen. Maar wat is-ie mooi! Opgetogen vertrekken we, het beeld achterlatend voor de afwerking.

 

 

Intussen, bij de bronsgieter

bij de bronsgieter

Het bloemstuk van LindeStede en de Sint Franciscusschool is nu bij de bronsgieter, op MIET-AIR, in voorbereiding voor het brons. Dit voorbereiden blijkt veel meer werk te zijn dan ik dacht!

Verslagen uit de werkplaats

Elk kunstwerk is anders, dus eerst moet er goed worden nagedacht over de constructie van de aanvoerkanalen voor het brons en de ontluchtingskanalen.
De bronsgieter, Loek Hambeukers, is een zeer ervaren kunstenaar die vooral werkt in brons. Vanuit zijn werkplaats houdt hij ons op de hoogte met foto’s en verhalen.
Op de foto’s hieronder is te zien hoe hij de ontluchtingskanalen heeft aangebracht, in speciale, roodgekleurde was, zodat hij de structuur goed kan zien.

De giet- en ontluchtingskanalen zijn gemaakt, de mal wordt gegoten

Op de foto’s hier linksboven is het beeld te zien met de kanalen. Het staat klaar om de gipsmal te gieten. Daarnaast, op de foto rechtsboven, is de gips inmiddels om het beeld gegoten en hard geworden. Je ziet het beeld niet meer, want het zit nu in de gipsmal. De mal is ondersteboven gekeerd, zodat het piepschuim waarin we de stelen gestoken hebben, kan worden verwijderd.

Links onderaan zie je dan de schone onderkant, met de puntjes van de stelen. Aan de stelen komen de grote toevoerkanalen voor het brons. Op de foto middenonder zie je daarvan een begin. Op de foto rechtsonder zijn alle gietkanalen voor het brons aangebracht. In het vierkant is inmiddels ook een dunne laag was aangebracht voor de onderplaat. Het witte ‘bekertje’ bovenin zal het gat vormen waar later het brons in gegoten wordt. De rechtopstaande rode staafjes zijn de ontluchtingskanalen. Zonder deze zouden er tijdens het gieten luchtbellen in de mal komen, waardoor het brons niet alle plaatsen zou kunnen bereiken.
Vervolgens kan de mal worden afgemaakt met nog een laag gips erbovenop.

De gipsen mal met de was staat in de oven

Op de laatste foto’s staat onze mal in de oven. Samen met nog veel meer mallen, waarin werk zit van andere kunstenaars, wordt de oven gestookt. De temperatuur loopt in een paar dagen heel langzaam op naar 700 graden en koelt dan heel langzaam weer af. Door de hitte smelt de was eruit en brandt alles wat brandbaar is weg. Als de mal uit de oven komt, zit er een holle, ‘negatieve’ ruimte in waar de was gezeten heeft. Daarin zal het brons worden gegoten.

(Fotoverslag: Loek Hambeukers)

Collages

tentoonstelling collages


Ik doe mee aan de tentoonstelling Collages ‘kunst- en plakwerk’ in Kunsthuis Secretarie, Meppel, van 14 april t/m 8 juli 2018. 

Van mij zijn digitale collages te zien, o.a. de serie Tijd | Momenten. Dit werk gaat over waarneming. Elke collageversie afzonderlijk is een moment uit de tijd, in steeds veranderend licht. De 50 collages zijn samengesteld uit verschillende knipsels van tekeningen in de computer.

Op de website van Kunsthuis secretarie:

De Franse titel Collages moge duidelijk zijn; coller betekent plakken.

Op zich zelf is de collagetechniek dus niets bijzonders. Het is gewoon ‘plakwerk’.

De collagetechniek als kunstvorm is echter wel bijzonder. De kunstenaar gebruikt bestaande beeldfragmenten (foto’s, knipsels etc), die hij verzameld heeft en gaat deze vervolgens spelenderwijs ordenen, verschuiven/ veranderen etc.

Na lang ‘wikken en wegen’ worden de beeldfragmenten definitief op een ondergrond geplakt. Op deze manier wordt er met ‘geleend’ materiaal een nieuw beeld gecreëerd. De essentie van de collage als kunstvorm is dat alles zó samengevoegd is tot een samenhangend geheel, dat het uiteindelijke totaalbeeld een nieuwe expressieve identiteit gaat aannemen. In deze tentoonstelling willen wij een zo breed mogelijk scala van de collage techniek tonen.


Uitnodiging voor de opening van de tentoonstelling collages

Van de collagetechniek wordt in de kunst meer gebruik gemaakt dan je beseft. Het bij elkaar brengen en rangschikken van (hergebruikt) materiaal tot een nieuw op zichzelf staand kunstwerk, is een kunstvorm die al omarmd wordt sinds de kubisten in het begin van de twintigste eeuw. In Kunsthuis Secretarie is het werk van hedendaagse vertegenwoordigers van verbazend uiteenlopende en eigentijdse collage- technieken te zien. 

Kunstwerken van Birgit Speulman (Jubbega), Marcel Prins (Jubbega), Jens Thiele (Münster), Mirjam Hagoort (Amsterdam), Ron van der Werf (Apeldoorn), Hans Emmelkamp (Meppel) en Bertus Halfwerk (Blankenham) maken deel uit van collecties in binnen- en buitenland. 

De opening zal op ZONDAG 15 APRIL OM 16:00 UUR worden verricht door Jan Willem Kok, initiatiefnemer en voorzitter van stichting ArtPhy.
Muzikaal intermezzo op piano en gitaar door Rudi Kaldenberg en Jan Bartlema. U bent van harte uitgenodigd. 

Op 13 mei geef ik een workshop collage

Kunsthuis Secretarie heeft kunsteducators Birgit Speulman en Diny Kiers bereid gevonden workshops collage te geven. Sta versteld van jezelf op 13 mei of 24 juni.
Nadere info www.kunsthuissecretarie.nl 


kunsthuis secretarie  

openingstijden 

dinsdag t/m zondag: 13.00 – 17.00 uur
donderdag: 10.00 – 17.00 uur 

Hoofdstraat 22 Meppel
postadres: Grote Akkerstraat 10 7941 BB Meppel
telefoon 0522 850 644
e-mail
info@kunsthuissecretarie.nl
www.kunsthuissecretarie.nl

Geschikt voor LindeStede

bloemstuk

De bloemen zijn geschikt

De wassen bloemen die bewoners van LindeStede hebben gemaakt samen met leerlingen van groep 8 van de Sint Franciscusschool, zijn voorzichtig geschikt tot een speels boeket. Het is van alle zijden boeiend om naar te kijken, er is geen achterkant.

Op naar de bronsgieter

De bronsgieter zal er de komende weken een blijvend ruimtelijk stilleven van gaan maken.

Geschikt
Het bloemstilleven van was in acht aanzichten van negen foto’s.

Inspiratie cadeau!

inspiratie cadeau

Van een lieve vriendin kreeg ik een heel bijzonder verjaardagscadeau. Die verjaardag is al even geleden, het cadeau mocht ik afgelopen weekend ‘uitpakken’.

Vrijdag

Het begon met een veerboot. Daarna een kamer met prachtig uitzicht over de Waddenzee. Eigenlijk was dat al genoeg.

Maar het eiland wekt een verlangen op naar uitwaaien en zoute vlagen in je gezicht en licht en hoge luchten. Dus gingen we fietsen, tegen de wind in tegen de duinen op, langs het Groene Strand en het Donkere Bos. Daarna te voet langs Griltjesplak, over de zeereep het ruige strand op.

Terug bij de haven zochten we bescherming in het Wakend Oog met muntthee en warme broodjes.

Zaterdag

De volgende dag begon met een stralend blauwe hemel boven het drooggevallen wad. Het was windstil. Kort daarop veranderde het blauw in nevelig lichtgrijs. De windstilte bleef, zodat we zonder enige moeite over de waddendijk naar de Wierschuur fietsten, langs duizenden drukdoende vogels.

De hemel leefde, het wad leefde, het water leefde en alles riep. Ganzen, wulpen, scholeksters, strandlopertjes en allerlei vogels die ik niet ken.

De rust over de dijk, landinwaarts, was opvallend, met hier en daar het zingen van kleine vogels in de struiken.

Na een korte stop in het Heartbreak Hotel, dat geen hotel is maar een strandpaviljoen waar je heerlijke taart kunt eten,  zochten we het strand op. Het was inmiddels vloed. Op de grens tussen land en water kwamen groepen meeuwen bij elkaar, vlogen ineens massaal op en daalden even massaal verderop weer neer, als golven, maar met grotere interval.

Altijd weer is de vloedlijn anders. Deze keer lagen er een massa zee-egels, krabben, scheermessen, zeesterren en een enkel bosje wier met felgekleurd touw. Daartussen vond ik opvallend veel kleine dode platvissen, op hun gekleurde boven- of witte onderzijde. De meeuwen aten niet van de vissen. Waren ze al te lang dood? En hoe kwam het, dat ze stierven? Ze lagen zo mooi, zo teer stil.

Met rode wangen van de buitenlucht aten we later in het dorp garnalenkroketjes met de smaak van zee. Vanachter de zoute ruiten van de snelboot verdween het eiland snel achter ons. Het nagenieten begon al.

Ik kreeg niet alleen twee dagen wandelen en fietsen, maar vooral ook inspiratie cadeau. En het is waar: ervaringen krijgen is veel fijner dan spullen.