Een bloeiend voorjaar in Lindestede

jong en oud boetseren samen

Het voorjaar is nog niet begonnen, hoewel… in de tuin staan de eerste groene sprietjes van de sneeuwklokjes al boven de grond. En we hebben gezien dat de dagen weer gaan lengen. Het voorjaar is toch al, heel pril, in aantocht.

Jong en oud boetseren samen verse bloemen van was

Dat kunnen we helemaal goed merken in Wolvega. Vanmorgen schiepen acht leerlingen uit groep 8 van de Sint Franciscusschool samen met acht bewoners van verpleeghuis Lindestede nieuwe bloeivormen van was.

Inspiratie

Op de tafel stonden vazen met bloemen als inspiratie. Er lagen tijdschriften vol bloeiende planten, evenals tuinboeken en flora’s. In tweetallen bekeken de leerlingen en de ouderen de plaatjes in de boeken, roken aan de bloemen en voelden hoe die in elkaar zaten. Intussen maakten ze kennis met elkaar.

‘Vroeger was een heel andere tijd’

De leerlingen en ouderen gingen met elkaar in gesprek terwijl ze samen aan de wasbloemen werkten. Met sommigen klikte het meteen, anderen hadden wat meer tijd nodig voordat er een gesprek op gang kwam. Een van de dames vertelde dat zij vroeger op school zulke dingen nooit deden:  ‘Dat was een heel andere tijd’. Ze voelde zich daardoor erg onhandig en liet het werk dan ook graag over aan de jongen naast haar. Een meneer maakte heel geconcentreerd gedetailleerde bloemen die allemaal plat waren, als viooltjes. En een tweetal boetseerde een bloem zó vol bloemblaadjes dat hij zwaar werd van de was.

Er zijn composiet-bloemen gemaakt, volle rozen en tere kelkjes. En wat was het gezellig en wat hebben ze genoten van elkaar en het boetseren! Volgende week vrijdag gaan ze verder.

In de Stellingwerver stond vanmiddag al een vrolijk bericht

Herfstdepressie? Geen tijd!

opgenomen in de collectie Wilploo en Rijksmuseum Twenthe, Enschede ©Birgit Speulman

November

Als de eerste storm van de herfst zich aandiende zei mijn vader altijd: ‘bijna jarig!’ Hij op 8, ik op 10 november.
Mijn eerste cadeau deze maand was de verrassing dat een ets van mij, die deel uitmaakt van de collectie Wilploo, maandag 5 november 2013 is opgenomen in de collectie van het Rijksmuseum Twenthe, Enschede.

Op de Dag van de cultuureducatie zag ik heel veel oude (en nieuwe) collega’s terug, fijn om elkaar weer te zien. Ook zo’n dag is weer een cadeautje, al moet ik nu wel zelf de rekening betalen.

ontwerp lesmateriaal Appelscha

Boerestreekweek

P1170092

Op 7 november had ik een hele leuke dag met groep 6, 7 en 8 van de Riemsloot in Appelscha. Voor het KEK- project Boerestreekweek ontwierp ik lesmateriaal en onder mijn leiding zetten de leerlingen de Boerestreek opnieuw op de foto, de aanzet voor een ontwerp voor ‘de nieuwe Boerestreek’.

De Leergang Cultuuronderwijs in Groningen is bijna afgerond, mijn afsluitende essay heb ik ingeleverd. Het was een hele uitdaging, ik ben benieuwd naar de reacties. Binnenkort meer op dit blog.

Op mijn verjaardag werd ik al vroeg gewekt door timmergeluiden. Buurjongens Fenno en Melle maakten cadeaus en kwamen ook nog zingen!

cadeau

foto's les 3 Tekenskoalle

Intussen is de Tekenskoalle goed op gang gekomen, zijn er 3 lessen geweest en heb ik de eerste coachingsbezoeken afgelegd. Er ontstaan al echte Tekenskoalle- klassen in Zuidoost Friesland.

Ook het creatief leerproces in groep 5-6 op de J.B. Kanschool gaan lekker door.

10824887733_5f0ccf837b

En de komende tijd, naast de Tekenskoalle, de J.B. Kanschool en een nieuw plan voor een school in Haulerwijk, aan het werk voor de tentoonstelling Human Nature in de Hoeve.

Human Nature

Mosterd zonder maalTIJD

Niet geplaatst in de Leeuwarder Courant:

Stilstaan bij de tijd

Door Sandra Bos

,,How time flies.’’ Deze uitspraak van Stan Laurel in de film ‘Block Heads’ slaat op bijna alle werken in de expositie ‘Tijd’ in het Batavushuisje in Nijeholtwolde. Waar de kijker eigenlijk langs de serie prints van Birgit Speulman moet ‘vliegen’, nodigt Martin de Jong hem uit om de tijd te nemen om twee huizen uit zijn jeugd te zien in een van papieren stroken gevlochten werkje. Initiator Sigrid Hamelink zelf is vooral geïnteresseerd in vertraagde tijd.

Hamelink daagde zes kunstenaars uit om iets te doen met het gegeven ‘tijd’. ,,Het idee over tijd duikt elke keer weer op’’, zegt Hamelink. ,,Sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw zijn de ontwikkelingen heel snel gegaan. Daarmee is ons besef van tijd heel erg veranderd. Ondertussen bestaan de langzaam veranderende processen, zoals die in de natuur, ook nog.’’ Het resultaat is een expositie waarin de deelnemers ieder hun eigen stempel op de tijd drukken, en die zeker naar meer smaakt.

In het Batavushuisje kan de bezoeker stilstaan bij de tijd. Birgit Speulman, Gerlinde Habekotté, Jacomijn Schellevis, Marcel Prins, Martin de Jong en Sjaak Kaashoek delen hier hun eigen tijdsbeleving. In aanzetten, schetsen, voor een nieuw, groter kunstwerk en in werken waarmee de tijd nog wat te verhapstukken heeft tot ze op zijn.

Een aanzet voor iets groters zijn de prints van Birgit Speulman. Speulman legt iets vast wat haast niet vast te leggen is: dat wat je ziet als je in de auto met hoge snelheid langs een rij bomen rijdt. De stammen flitsen aan je voorbij als in een zoötroop, een draaiende cilinder met sleuven die plaatjes optisch laat bewegen, een voorloper van de animatiefilm. De losse prints hangen dicht opeen aan de wand, in een montage zijn de beelden na elkaar te zien. Het zijn ritmische gelaagde afbeeldingen die zelfs als statische plaatjes iets monumentaals in zich dragen. 

Een blikvanger is de levensgrote zwaan van Jacomijn Schellevis. Deze bestaat uit 830 kaarsen. Van een afstandje zie je een dode zwaan op de grond liggen, zo levensecht ziet het eruit. Schellevis houdt zich in haar werk bezig met de dood en vergankelijkheid en laat zich daarbij inspireren door de voorchristelijke dodencultus in Mexico. Zo zijn er van haar ook afdrukken te zien van dode vogels. Het afdrukken van de dode dieren is voor Schellevis zelf een dodenritueel. Met de kaarsenzwaan wil zij de vorm van de zwaan bewaren in een rituele handeling, die herinnert aan de tijdelijkheid van alles.

Een andere blikvanger is de ‘fiets’ van Gerlinde Habekotté. Habekotté erfde de fiets van haar oma in Oostenrijk en bewerkte hem, met een knipoog naar de ‘Do it yourself’-cultuur, tot een fiets waarmee je hooipakketjes kunt persen. Zo verenigt zij nostalgie naar haar eigen jeugd met het huidige mondiale vraagstuk over de omgang met de natuur en het verlangen naar autonomie in een Dogtroep-achtig kunstwerk, dat net als enkele andere objecten in de expositieruimte, een glimlach oproept.

De tentoonstelling is alweer voorbij, “how time flies”. Mosterd zonder maaltijd… Zo zag het eruit: Zoötroop