Even bijpraten

il faut cultiver notre jardin

“… mais il faut cultiver notre jardin”, liet Voltare zijn personage Candide in 1759 al zeggen. Want als er plagen in de wereld rondgaan, kun je niets beters doen dan je tuintje harken.

Al een tijdje heb ik op deze plaats niets van me laten zien. Het wordt tijd om dat goed te maken.

Inmiddels hebben we met zijn allen een half jaar achter de rug waarin er veel is veranderd. En ook veel niet. De mensheid is er bijvoorbeeld niet liever of verstandiger op geworden. Hoewel genoeg mensen op het tegendeel hoopten, viel dat te verwachten. Dat bedoel ik niet cynisch, ik constateer gewoon een feit.

… mais il faut cultiver notre jardin

In eerste instantie overviel de ernst van de pandemie me. De expositie in Ruimte P60 liep met een lockdown af in plaats van met een finissage. Vlak daarvoor nog hadden we een aantal drukke evenementen meegemaakt. Zoals half Nederland had ik plotseling helemaal geen afspraken en opdrachten meer en een lege portemonnee in het vooruitzicht.

Ik bleek geen ‘echte’ kunstenaar, want tot iets van ‘echt’ werk kwam ik niet. Terwijl ik in m’n hoofd steeds aan het resetten was op basis van de nieuwsberichten, kon ik me niet goed concentreren op iets maken. Zoals heel Nederland besloot ik van de nood een deugd te maken en de lege tijd te vullen met opruimen, maar daaraan ben niet eens echt begonnen toen ik me realiseerde dat ik de troep niet kwijt kon. Net als iedereen bakte ik taarten en zoals iedereen wandelde ik in het bos, waar ik alweer snel mee ophield omdat ik daar ‘iedereen’ tegenkwam.

Zoals iedereen met een tuin wijdde ik me aan de tuin. De moestuin was nog nooit zo goed georganiseerd.

Buiten was het chaos,

mais il faut cultiver notre jardin

Voltaire, Candide

Inmiddels

Heb ik samen met collega’s een lessenserie voor groep 8 gemaakt voor Wortels en Vleugels van Kunst & Coo. Voor Stichting Vierplus heb ik essentie iQ, een papieren tentoonstelling vormgegeven. Er komen weer mondjesmaat opdrachten binnen van het Gevangenismuseum en van scholen. En dankzij onze regering hoeven we niet te verhongeren. De wereld is dan wel niet liever geworden, er lijkt alleen maar méér chaos te ontstaan, maar we komen weer buiten het tuinhek.

il faut cultiver notre jardin

Toch nieuw werk

Een kleintje.

Binnenkort presenteert Museum Belvédère een groot aantal kunstwerken op telefoonschermformaat van kunstenaars uit Friesland, waaronder ook eentje van mij: Schat, ik heb de boom omgehakt, grafiet, oliepastel en pigment op papier, collage, mei-juni 2020.

Kunstlokaal №8

Bezoekers weten Kunstlokaal №8 weer te vinden, waar we ‘in de tussentijd’ de serie Blockbusters bedachten, Pim Trooster even een pop-up tentoonstelling maakte in de tuin en we toch alweer de derde duotentoonstelling presenteren sinds de lockdown.

Nieuwe plannen zijn in de maak. En mocht er weer een lockdown komen, dan gaan die nieuwe plannen door! Want: “il faut cultiver notre jardin”.

Oogst ver buiten het tuinhek

Geen titel 2

In Ruimte P60, Assen

Mijn werk maakt deel uit van de groepstentoonstelling Geen titel 2.

Mijn werk maakt deel uit van de internationale groepstentoonstelling Geen titel 2, die te zien is van 1 t/m 23 maart. Ik ben zeer vereerd, want er zijn maar liefst 18 internationale kunstenaars geselecteerd om hun werk te tonen in de prachtige witte Ruimte P60. Zoals ik kan zien op hun websites maken ze allemaal erg goed werk, heel divers. Rudy Lanjouw en Wilma Vissers brachten het werk bij elkaar. Meer informatie op de website van Ruimte P60.

Geen titel / No title in Ruimte P60. Mijn werk maakt deel uit van de groepstentoonstelling Geen ti.

Onder andere enkele van mijn werken uit de serie analoge tekeningen/collages op papier zullen een plaats krijgen. Het is nog een verrassing welke precies. Ik heb deze ook laten zien in november 2019 in Kunstlokaal №8 maar dat was op eigen terrein, nu gaan ze de ‘wijde wereld’ in. Je kunt Assen natuurlijk niet ver noemen, maar wie weet…

Nieuwe ontmoetingen

Ik ben ook zó benieuwd naar het werk van de andere kunstenaars! Dat ziet er in werkelijkheid ongetwijfeld nog veel rijker uit dan op foto’s. Ik heb hoge verwachtingen. En natuurlijk hoop ik de makers zelf ook te spreken, van wie ik er enkele ken maar het overgrote deel niet. Veel van hen wonen en werken in het buitenland en bijna allemaal komen ze op de opening. Ik ga me verheugen.

Deelnemende kunstenaars

Remco DikkenRob VollewensSuzy Potaznik, Alex de BruyckerWilma Vissers, Udona Boerema, Ulla Pedersen, Birgit Speulman,  Roland OrépükHarald KrönerRudy Lanjouw, Volker Saul, Dorothee JoachimEric Knoote ForeverMartina Geccelli, Nicolo Baraggioli, Lydia WierengaMarcel Prins.

Uitnodiging

Maar het allerbelangrijkste vergeet ik nog bijna. Jullie, beste vrienden en bekenden, zijn van harte uitgenodigd naar Assen af te reizen om al dat moois te gaan bekijken. Ik zie je graag op de opening, zondag 1 maart om 16.00 uur.

Daarna is de tentoonstelling nog te zien tot 23 maart, op vrijdag, zaterdag en zondag van 13.00 tot 17.00 uur of op afspraak. Adres: Ruimte P60, Portugallaan 60, 9403 DS Assen, Nederland. Als je me een berichtje stuurt kunnen we misschien afspreken om elkaar daar te ontmoeten.

Zaterdag 2 november opening van de tentoonstelling

Dit is (g)een tekening

Dit is (g)een tekening. Gelijnd en gemodelleerd, duotentoonstelling van Irma Horstman en Birgit Speulman in Kunstlokaal №8.

Dit is (g)een tekening

Welkom in deze ruimte tussen het werk van Irma Horstman en mijzelf. De stalen beelden en de blauwe installatie zijn van Irma Horstman, de tekeningen of, zo je wilt, collages zijn van mij. Dank je wel, Irma, dat je hier met mij samen wil exposeren.

Ik wil jullie graag iets vertellen. Over wandelen, tekenen, ruimte en betekenis. En wat dat met elkaar te maken heeft. Ik heb het opgeschreven, zodat ik me houd aan mijn plan. Anders sla ik onvoorziene wegen in en verdwalen we samen in mijn verhaal.

Tekenen

Ruimte, wit papier, een select rijtje tekenmateriaal en tijd. Dat zijn de ingrediënten die ik nodig heb voor een tekening. Ik begin met een idee, een beeld in mijn hoofd. Na de eerste lijnen en vlakken op papier kan ik zomaar besluiten een ander pad in te slaan. Omdat een uitgeveegde vorm zo mooi wordt, of omdat er een scheurlijn doorheen wil. Ik kan het eerste idee ook doorzetten, tot het eind zelfs, en bij nader inzien besluiten dat de tekening tóch niet goed is. Accepteer ik de mislukking, begin ik opnieuw met een wit vel papier, of ga ik juist nog even door en probeer ik er iets aan te doen? Is het helemaal niet, of nú nog niet goed? Ik kies meestal voor doorgaan.

 Dit is (g)een tekening

Wandelen

Schiermonnikoog

Vriendin Elly nam me mee naar een van de mooiste waddeneilanden, Schiermonnikoog*. Al op de boot zag ik dat de zolen van mijn schoenen niet meer helemaal vast zaten en in het dorp kochten we een tube bisonkit. Met behulp van een stokje lijmde ik mijn zolen. Tijdens onze eerste korte wandeling bleek dat geen afdoende oplossing.

Het Kwelderpad

De volgende ochtend wilden we het kwelderpad lopen vanaf de Kobbeduinen. Voor wie niet weet waar dat is: dat is de meest oostelijke plek waar je via het fietspad kunt komen. Vandaar af kun je alleen te voet verder. Op de kaart eindigt het pad 7 kilometer verder aan de waddenkust.

Het was half bewolkt en warm voor de tijd van het jaar. Er stond een flinke wind, het lange gras bewoog als witgouden golven tegen het oranjerood, paarsig en groen van de lage vegetatie in de kwelder. Het pad was begroeid met kort, sappig gras. Af en toe stonden kleine stukken blank. Na enkele omtrekkende bewegingen om de ondergelopen stukken heen en nog wat meer kilometers wandelen verdween het pad definitief in een watervlakte die niet op de kaart stond. Te groot om zomaar doorheen te lopen, zeker met mijn loslatende zolen en ook omdat het vervolg van het pad niet te zien was. We sloegen daarom een ander, tamelijk droog pad in dat meer naar het noordoosten leek te buigen. Een paar kilometer verder bleek ook dit pad in het water te eindigen. Schitterend blauw water, met kleine groene plukjes gras en okerkleurige rietkragen erlangs. We moesten dus terug. Terùg?!

Blote voeten

Ik trok mijn schoenen en sokken uit en liep verder op blote voeten. Het water kwam tot mijn enkels. Elly liep dapper door op de hoogste graspollen, zodat haar bergschoenen niet overliepen. We besloten ons plan te wijzigen en in plaats van naar de wadden- naar de noordzeekust te lopen. Verderop werd het gelukkig hoger en droger. Tussen dicht op elkaar staande duindoornstruiken vol oranje bessen liep een smal pad naar het noorden. Doorns en distels op de grond, dus de schoenen moesten weer aan. We naderden de rij stuifduinen onderlangs een laag binnenduin. Aan het eind van dat duin schitterde een wijdse plas met kleine golfjes. Alwéér! Paal 10 stond aan de rand van het water. Aan de overkant, een paar honderd meter verder, stond nog een paal, een lange. Daar moesten we naartoe. Door dat water. Allebei op blote voeten nu, en met hoog opgestroopte broek. Want terug kon nu écht niet meer.

Vrolijke zussen

Voorbij de stuifduinen, bij paal 11, zagen we in de verte de zee, en daarvóór een enorme, stuivende zandvlakte. Stroken waaiend wit zand joegen in fraaie patronen over de vochtige bodem. Schelpen stonden als dekseltjes op kleine dunne klippen van zand. Tegen de harde wind in sjouwden we met knarsende kiezen door het mulle zand, dat soms overging in nat zand, maar nergens echt stevig aanvoelde. Bij paal 8 verlieten we de strandvlakte en staken we de rij stuifduinen weer over. Aan de andere kant, op een breed pad aan de zuidzijde, kwamen we vier vrolijke zussen tegen die ons vroegen om een foto van hun groepje te nemen. Ze vertelden ons dat ze allemaal mensen hadden gezien die op blote voeten door het water zwoegden. Zij niet, zij hadden van hetzelfde prachtige landschap genoten op dit droge pad en wandelden nu dezelfde weg weer terug.

Zekerheid of avontuur?

Ik denk dat er twee soorten mensen zijn. Mensen die niet willen omkeren en daarom (en ook uit nieuwsgierigheid) kiezen voor lastige routes, en mensen die voor zekerheid, veiligheid en comfort kiezen.

Ik behoor tot de eerste categorie: ik weet nooit van tevoren hoe het loopt. Soms mislukt het. Ik verdwaal, of het pad loopt dood. Als het mislukt kan dat, na de eerste teleurstelling en even afstand nemen, ook weer een nieuw begin zijn van iets. Een verrassing herbergen.

Met een tekening die niet is geworden wat ik wil, kan ik een radicaal andere weg inslaan. Ik scheur hem in stukken! Daarna zet ik de stukken andersom aan elkaar. Soms laat ik ook een deel weg. Hierdoor ontstaan verrassende nieuwe vormen en lege witte ruimtes die ik niet van tevoren kan bedenken.

Ruimte en betekenis: het werk van Irma Horstman

De blauwe, ruimtelijke vormen van Irma verrassen mij ook. Ik zie tekeningen in de ruimte, en de lege vormen tussen de objecten, die breed of smal kunnen zijn en zich over elkaar heen met elkaar vermengen. Irma tekent létterlijk in de ruimte, met een 3D pen. Tekenachtiger beelden maken kan niet. Irma’s stalen beelden zijn ook al ontstaan uit tekeningen. Tekeningen die beeld werden door uit staal de ‘teken’-contouren te snijden en deze ‘tekeningen’ rechtop te zetten in een omgeving. Op deze manier kun je variëren met combinaties van vormen en tussenruimtes, iets dat onmogelijk is met tekeningen in een kader, zoals die van mij. Als díe klaar zijn, is dat hele beweeglijke proces van maken, verdwalen en doorgaan gestold in het kader. Dit terzijde, maar heel belangrijk: Maarten Brinkman, dank je wel voor de stevige lijsten!

Irma’s beelden blijven bewegen, al zijn ze statig genoeg om ‘beeld’ te mogen heten. De ruimte loopt om en door het beeld heen. Ook de afstand ‘tussenin’ de beelden heeft een vorm, de beelden daardoor samenhang, een relatie. En daar, in die tussenruimte, is het niet leeg maar ontstaat een nieuwe betekenis: uit die vorm komen woorden voort, communicatie. Samen zijn zowel de stalen beelden als de 3D-pen tekeningen een familie. Ook van elkaar: de jongste spruiten zijn weer opnieuw tekeningen, ontstaan vanuit bewegingen met de hand, wandelingetjes in de lucht. Ruimtelijker én tekenachtiger dan ooit.

Ruimte en muziek

Een koor is ook een soort familie, een familie van stemmen. ’s Avonds na de wandeling op Schiermonnikoog genoten Elly en ik van een prachtig concert door kamerkoor Zestien Wad. Tijdens het laatste lied verlieten de alten en sopranen plotseling halverwege het stuk het podium. Even later klonken hun stemmen vanachter onze rug: we werden omsloten door de muziek! De twee delen van het koor waren op een nieuwe manier gerangschikt, waardoor onze beleving van de muziek anders werd. De ruimte tussen de stemmen in, daar waar de betekenis klonk, daar zaten wij, de luisteraars.

Inrichting van de ruimte

Twee dagen na Schiermonnikoog richtte Marcel samen met Irma en mij deze tentoonstelling in. Weer ben ik getroffen door de ruimte tussen de dingen in, de samenhang. En zo véél ruimte!

Verder!

Dank je wel, Marcel, ik heb weer heel veel zin om verder te gaan. Op blote voeten door het water, ploeterend, van avontuur naar avontuur, in een schitterend landschap dat blijft verrassen.

* Voor een eerder weekend op een waddeneiland zie ook: Inspiratie cadeau.

Kunst in kerken/langs oude paden

Licht

Boven mijn hoofd op het plafond verschijnt soms een bijzonder patroon van licht. Het is de weerkaatsing van zonlicht in een spiegel waarop stenen liggen. Dit beeld doet me denken aan het licht in de kerk vroeger, op mooie zondagen, als het feestelijk door de gebrandschilderde vensters viel.

Schrijven met licht

Vóór de zomer van 2016 begon ik met tekeningen in de computer of op papier of met ingescande papiertjes en voorwerpen. Ik had nog nooit een foto uit de camera gebruikt om iets te maken. Op een ochtend in juni zag ik plotseling de bewegende lichtvlekken in de deuropening, van het zonlicht dat door het bladerdak scheen van de Prunus naast de deur. Dat moment vroeg erom een foto te gebruiken als basis, want het klopt: fotografie is ‘schrijven met licht’.

Daarna zag ik overal bijzondere licht- en schaduwvlekken waarvan ik iets wilde maken. Die zomer maakte ik ook de serie die  begon met een foto van de spiegeling van zonlicht, geprojecteerd op het plafond.

Licht wordt beeld

Met deze foto speelde ik een associatief spel. Door kleur aan te brengen op selectieve plaatsen veranderde ik de sfeer. Met de muis tekende ik nieuwe lijnen en verlopen, gumde of knipte deze weer gedeeltelijk weg, voegde extra vormen toe. Zoals de ambachtelijke drukker drukgangen maakt, bouwde ik in de computer het beeld in lagen op, verschillend van kleur, structuur, dichtheid en transparantie. Het beeld werd persoonlijk.

Spiegeling

De resultaten die me bevielen sloeg ik op. Hieruit ontstond een een serie van 85 beelden met de titel Spiegeling. Daarvan is nu een selectie, uitgeprint en ingelijst, in de Ludgeruskerk in Balk tentoongesteld.

Kunst in kerken/langs oude paden

Nu, in 2018, valt alles op zijn plaats. De kerk, het lichtspel, de associaties die mensen bij dit werk hebben: cellen, embryo’s, schepping en begin van het leven, en ook het einde ervan. De kringloop.

Collages is geopend!

De tentoonstelling Collages is geopend en nu te zien in Kunsthuis Secretarie in Meppel.

Mijn werk Tijd | 50 momenten boven aan de trap, naast het beeld Helleveeg van Marcel Prins uit de serie Joen ’18. Marcel Prins | Checkmates. Aan de wand: Jens Thiele. De tafel in het ‘winkeltje’ met klein werk van mijn hand uit de serie Focus.

Gastcurator van de tentoonstelling is Hans Emmelkamp, die zelf collages maakt en, jawel, op dit moment ook exposeert in Kunstlokaal №8.

De tentoonstelling Collages is geopend

Het was een drukke, gezellige opening op zondag 15 april, met een woordje van Jan Willem Kok van stichting ArtPhy, muziek door Rudi Kaldenberg en Jan Bartlema en veel fijne gesprekken. De diversiteit van het medium collage komt in de tentoonstelling, hoewel niet heel groot, goed tot uitdrukking. Je kunt de tentoonstelling Collages nog bezoeken tot 8 juli, dus tijd genoeg.

Uit Van Dale:

moeder (de; v; meervoud: moeders)

  1. vrouw die één of meer kinderen heeft
  2. vrouw die als een moeder zorgt: Moeder Aarde, Moeder Natuur de aarde, de natuur (gezien als moeder)
  3. oorsprong, bron: de angst is de moeder van de nervositeit

Moederdag, moederen, moederkloek, moederland, moederliefde, moederschoot, moedertaal, moedervlek…

Op 13 mei zal ik een workshop collage geven voor mensen van 8 tot 88 jaar.

Verras jezelf en doe mee!

Materiaal: cadeaupapier, pakpapier, kranten, bakpapier, kastpapier, toiletpapier, keukenpapier, bedrukt papier uit boeken en tijdschriften, papieren zakjes en -tasjes, behangpapier, patroonpapier, vloeipapier en meer.

Thema: moeders.

Aanmelden kan via Kunsthuis Secretarie, telefoon 0522850644, e-mail info@kunsthuissecretarie.nl

Collages

tentoonstelling collages


Ik doe mee aan de tentoonstelling Collages ‘kunst- en plakwerk’ in Kunsthuis Secretarie, Meppel, van 14 april t/m 8 juli 2018. 

Van mij zijn digitale collages te zien, o.a. de serie Tijd | Momenten. Dit werk gaat over waarneming. Elke collageversie afzonderlijk is een moment uit de tijd, in steeds veranderend licht. De 50 collages zijn samengesteld uit verschillende knipsels van tekeningen in de computer.

Op de website van Kunsthuis secretarie:

De Franse titel Collages moge duidelijk zijn; coller betekent plakken.

Op zich zelf is de collagetechniek dus niets bijzonders. Het is gewoon ‘plakwerk’.

De collagetechniek als kunstvorm is echter wel bijzonder. De kunstenaar gebruikt bestaande beeldfragmenten (foto’s, knipsels etc), die hij verzameld heeft en gaat deze vervolgens spelenderwijs ordenen, verschuiven/ veranderen etc.

Na lang ‘wikken en wegen’ worden de beeldfragmenten definitief op een ondergrond geplakt. Op deze manier wordt er met ‘geleend’ materiaal een nieuw beeld gecreëerd. De essentie van de collage als kunstvorm is dat alles zó samengevoegd is tot een samenhangend geheel, dat het uiteindelijke totaalbeeld een nieuwe expressieve identiteit gaat aannemen. In deze tentoonstelling willen wij een zo breed mogelijk scala van de collage techniek tonen.


Uitnodiging voor de opening van de tentoonstelling collages

Van de collagetechniek wordt in de kunst meer gebruik gemaakt dan je beseft. Het bij elkaar brengen en rangschikken van (hergebruikt) materiaal tot een nieuw op zichzelf staand kunstwerk, is een kunstvorm die al omarmd wordt sinds de kubisten in het begin van de twintigste eeuw. In Kunsthuis Secretarie is het werk van hedendaagse vertegenwoordigers van verbazend uiteenlopende en eigentijdse collage- technieken te zien. 

Kunstwerken van Birgit Speulman (Jubbega), Marcel Prins (Jubbega), Jens Thiele (Münster), Mirjam Hagoort (Amsterdam), Ron van der Werf (Apeldoorn), Hans Emmelkamp (Meppel) en Bertus Halfwerk (Blankenham) maken deel uit van collecties in binnen- en buitenland. 

De opening zal op ZONDAG 15 APRIL OM 16:00 UUR worden verricht door Jan Willem Kok, initiatiefnemer en voorzitter van stichting ArtPhy.
Muzikaal intermezzo op piano en gitaar door Rudi Kaldenberg en Jan Bartlema. U bent van harte uitgenodigd. 

Op 13 mei geef ik een workshop collage

Kunsthuis Secretarie heeft kunsteducators Birgit Speulman en Diny Kiers bereid gevonden workshops collage te geven. Sta versteld van jezelf op 13 mei of 24 juni.
Nadere info www.kunsthuissecretarie.nl 


kunsthuis secretarie  

openingstijden 

dinsdag t/m zondag: 13.00 – 17.00 uur
donderdag: 10.00 – 17.00 uur 

Hoofdstraat 22 Meppel
postadres: Grote Akkerstraat 10 7941 BB Meppel
telefoon 0522 850 644
e-mail
info@kunsthuissecretarie.nl
www.kunsthuissecretarie.nl

Nieuw werk! Collages gecombineerd in de computer

De eerste serie

Met twee foto’s en een analoge tekening waarin ik vormovereenkomsten ontdekte, ben ik begonnen.  Ik heb ze bewerkt, uitgesneden en gecombineerd in de computer. Het is veel te ingewikkeld om dat proces uit te leggen. Ik weet ook niet meer precies wat de volgorde was, want ik werk meestal nogal intuïtief. Van de hele serie die ik heb gemaakt heb ik maar één exemplaar geselecteerd dat ik de moeite waard vind (afbeelding 1). Dat kan gebeuren als je na een aanvankelijk helder plan verdwaalt in het werken.

gecombineerd in de computer

En nu beter

Maar daarna ben ik met een vierkant kader als gereedschap naar de collages gaan kijken en zoeken naar fijne composities. En hier ben ik wel heel blij mee! Dus deze deel ik graag. (afbeeldingen 2 t/m 7)

Mijn Doorgetekende lijn in Line-Up

line-up

Internationale groepstentoonstelling

Line-Up

Opening op 6 augustus 2016 om 15:00 uur

In Line-Up toont Kunstlokaal №8 deze zomer ruim 60 werken van tweeëntwintig kunstenaars verbonden aan de galerie. Vertrekpunt voor deze internationale groepsshow is de lijn. De lijn als verbinding, structuur, grens, richting, spoor, afbakening, naad, contour, ornament. De lijn is vorm teruggebracht tot de essentie, in de ruimte of in het platte vlak. De lijnvoering is zakelijk of expressief, de schriftuur strak of gevoelig, fijn getekend of met brede gebaren geschilderd. Een rijk tableau.

22 kunstenaars in lijn

Chris Baker (USA) • Milly Betten • Marian Bijlenga • Maarten Brinkman • Chen Harland GB) • Antón Hurtado (SP) • Maartje Jaquet • Martin de Jong • John Kok • Rudy Lanjouw • Carrie Meijer • Riki Mijling • Simon Oud • Tineke Porck • Marcel Prins • Anne Rose Regenboog • Vladica Ristic (SRB) • Josias Scharf (BRD) • Herman Schouwenburg • Betty Simonides • Birgit Speulman • Aimée Terburg

Van 6 t/m 21 augustus 2016. Open woensdag t/m zondag van 12 tot 18 uur.

Mijn doorgetekende lijn

Anderhalf jaar geleden maakte ik de tekening ‘doorgetekende lijn’ en beschreef ik het proces. Dit experiment kwam niet uit de lucht vallen: ooit maakte ik al eens doorgebeten etsen, omdat ik de onvoorspelbaarheid van de chemische reactie spannend vond en ik de daardoor ontstane randen zo mooi vond. Hetzelfde geldt voor de scheurranden van papier. Maar dan zachter.

Daarna maakte de tekening, kakelvers, deel uit van de tentoonstelling Romte in De Hoeve. Nu is het experiment wat gerijpt in mijn gedachten. Is dit eenmalig of het begin van iets? Kan ik dit proces nog eens herhalen met een andere vorm? Déze vorm, de ellips, is een natuurlijke, doorgaande beweging. Eén lijn. Ik vermoed dat elke andere vorm minder logisch is. Met ander papier zou het korter of langer duren voordat de lijn doorscheurt. En de ellips zou er iets anders uitzien, net als het gat en de scheurlijn. Maar zou een lemniscaat twee gaten opleveren, of één?

De kunstenaars in de tentoonstelling zitten gelukkig niet op één lijn, wat hun bijdrage betreft. Heel interessant hoe verschillend de benaderingen zijn van het thema ‘lijn’ (met dank aan curator Marcel Prins).

line-up


 

Aan de overkant van de oceaan

vindt op dit moment (7 november 2015 van 18-21 uur, plaatselijke tijd) de opening plaats van de eerste New York International Miniature Print Exhibition, in het Manhattan Graphics Center.

Tweehonderdvijfenzestig kunstenaars uit vijfendertig landen zijn vertegenwoordigd met kleine grafische prentjes. Veel droge naald etsen, verder lino’s houtsnedes en zeefdrukken, monoprints en ook digitale prints.

Mijn werkjes

Tussen al die inzendingen zijn van mij drie werkjes van 6 x 6 cm. te vinden in de mappen. Het is digitale grafiek, uit de series Tegenlicht en  Hier, misschien. Geen reproducties van tekeningen, maar oorspronkelijk met de computer als gereedschap gemaakt en door mijzelf geprint met Epson pigmentinkt op hoogwaardig papier.

digitale grafiek

New York International Miniature Print Exhibition

1st New York International Miniature Print Exhibition, Manhattan Graphics Center, 2015
Foto: Manhattan Graphics Center, 2015

Gefragmenteerd

Tegenlicht

Ik loop door het bos. Met de zon laag in mijn ogen tuur ik tussen de takken van de bomen door tegen het licht in. Ik zie niet scherp, het contrast is te groot. Als ik mijn blik laat dwalen zie ik cirkels en kronkels in heldere kleuren voor mijn ogen.

In 2013 maakte ik de serie Zonnevlekken, nabeelden van de zon achter mijn gesloten oogleden. Toen was het juni en de zon stond op z’n hoogst. Nu maak ik een vervolg met de nieuwe serie Tegenlicht, een poging om de ervaring weer te geven van kijken naar het zonlicht tussen takken door. Getekend met de muis.

Digitale tekeningen. Het zijn er veel, 82. Soms toch eenlingen, soms ben ik ergens lang op doorgegaan en elke keer als een stadium me beviel heb ik hem bewaard.

Essentie

Hoe nu verder? Na enige tijd en veel kijken naar kunst zoek ik naar meer eenvoud, wil ik meer tot de essentie komen.

Wat is dat, de essentie? En hoe kom ik daar?

Selecteren

Laat ik inzoomen op een detail. Selecteren, maar: hoe? Ik zie lijnen, vormen, restvormen, kleurvlakken. Welke  keuze ga ik maken? Welke uitsnede is mooi, of juist niet mooi maar wel spannend, en hoe komt dat? Eerst maar eens doen.

Opnieuw gerangschikt: