Inspiratie cadeau!

inspiratie cadeau

Van een lieve vriendin kreeg ik een heel bijzonder verjaardagscadeau. Die verjaardag is al even geleden, het cadeau mocht ik afgelopen weekend ‘uitpakken’.

Vrijdag

Het begon met een veerboot. Daarna een kamer met prachtig uitzicht over de Waddenzee. Eigenlijk was dat al genoeg.

Maar het eiland wekt een verlangen op naar uitwaaien en zoute vlagen in je gezicht en licht en hoge luchten. Dus gingen we fietsen, tegen de wind in tegen de duinen op, langs het Groene Strand en het Donkere Bos. Daarna te voet langs Griltjesplak, over de zeereep het ruige strand op.

Terug bij de haven zochten we bescherming in het Wakend Oog met muntthee en warme broodjes.

Zaterdag

De volgende dag begon met een stralend blauwe hemel boven het drooggevallen wad. Het was windstil. Kort daarop veranderde het blauw in nevelig lichtgrijs. De windstilte bleef, zodat we zonder enige moeite over de waddendijk naar de Wierschuur fietsten, langs duizenden drukdoende vogels.

De hemel leefde, het wad leefde, het water leefde en alles riep. Ganzen, wulpen, scholeksters, strandlopertjes en allerlei vogels die ik niet ken.

De rust over de dijk, landinwaarts, was opvallend, met hier en daar het zingen van kleine vogels in de struiken.

Na een korte stop in het Heartbreak Hotel, dat geen hotel is maar een strandpaviljoen waar je heerlijke taart kunt eten,  zochten we het strand op. Het was inmiddels vloed. Op de grens tussen land en water kwamen groepen meeuwen bij elkaar, vlogen ineens massaal op en daalden even massaal verderop weer neer, als golven, maar met grotere interval.

Altijd weer is de vloedlijn anders. Deze keer lagen er een massa zee-egels, krabben, scheermessen, zeesterren en een enkel bosje wier met felgekleurd touw. Daartussen vond ik opvallend veel kleine dode platvissen, op hun gekleurde boven- of witte onderzijde. De meeuwen aten niet van de vissen. Waren ze al te lang dood? En hoe kwam het, dat ze stierven? Ze lagen zo mooi, zo teer stil.

Met rode wangen van de buitenlucht aten we later in het dorp garnalenkroketjes met de smaak van zee. Vanachter de zoute ruiten van de snelboot verdween het eiland snel achter ons. Het nagenieten begon al.

Ik kreeg niet alleen twee dagen wandelen en fietsen, maar vooral ook inspiratie cadeau. En het is waar: ervaringen krijgen is veel fijner dan spullen.

IJs, ijzer en kijkpret

Vrijdag 9 februari

Tussen de spoorlijn en de A28 bij Wolvega ligt een waterrijk driehoekje. Het is een beetje een vreemd gebied, dat wordt ontwikkeld voor recreatie. Ruig, lieflijk en urbaan tegelijk. Het lawaai van het verkeer en van treinen verstoort de stilte van het stijve riet in het ijs niet. Mannen in verwarmde graafmachines scheppen nieuwe natuur in de marge van de bebouwing, terwijl mensen met mutsen op langs de ijzeren rijplaten honden uitlaten.

Kijkpret langs de waterkant

Op het pad langs de Linde snijdt de wind in mijn gezicht. In de bocht is het water bevroren tot verstijfde golven en luchtbellen. De waterspiegel moet gedaald zijn, zodat het water in laagjes is vastgevroren. Het is koud, erg koud. Met de lopende tentoonstelling in Kunstlokaal №8 nog op het netvlies, kijk ik anders en vallen me nieuwe details, kijkhoeken en composities op. Ik keer om en met de wind in de rug nu heb ik alle rust voor kijken en fotograferen. De zon zet alles in een feestelijke gloed.

Ogen op steeltjes

Art The Hague

IMG_0668

Als je mocht kiezen?

Een plezierige kunstbeurs, Art the Hague. Mooi werk, divers ook. Nieuw werk van oude bekenden gezien, zoals Josien de Geus bij Vonkel, Karola Pezarro bij galerie Adorable, Marian Bijlenga bij Ramakers. Leuke gesprekken gevoerd met galeriehouders. Ik heb drie keer de vraag gekregen: “als je mocht kiezen en geld speelt geen rol, wat zou je dan mee naar huis willen nemen?” Tja… Die tekening van Schoonhoven? Een beeld van Paul Gees? Of toch een klein fijn werkje van Victor van Loon? (De vraag ga ik onthouden. Die zal vast nog wel eens van pas komen.)

Inspiratie zorgt voor ogen op steeltjes

Op weg naar boven zag ik dat de witte panelen waaruit de stands waren opgebouwd aan de achterkant spannend gevlekt waren. Inspiratie zorgt voor ogen op steeltjes. Want ineens zie je meer: de afdrukken van bladeren op de stoep, een stapel karton in het gangpad, een dichtgelakt dekseltje in de muur.

Naast de kunst | Art the Hague 2014 - ogen op steeltjes